( چهارم ) وقتي مىخواهد سر حيوان را ببرد ، يا كارد به گلويش بگذارد به نيت سر بريدن نام خدا را ببرد وهمين قدر كه بگويد بسم الله كافى است واگر بدون قصد سر بريدن نام خدا را ببرد ، آن حيوان پاك نمىشود وگوشت آن هم حرام است ولى اگر از روى فراموشى نام خدا را نبرد اشكال ندارد . ( پنجم ) حيوان بعد از سر بريدن حركتي بكند ، اگر چه مثلا چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين زند واين حكم در صورتي است كه زنده بودن آن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد والا لزومى ندارد ونيز واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد . ( ششم ) آن كه بنابر احتياط واجب سر حيوان را در غير پرندگان پيش از بيرون آمدن روح از بدنش جدا نكنند بلكه خود اين كار في نفسه حتى در پرندگان محل اشكال است بلى اگر از روى غفلت يا بىجهت تيزى چاقو سر جدا شود اشكالى ندارد وذبيحه حلال است وهمچنين بنابر احتياط رگ سفيدى را كه از مهره‌هاى گردن تا دم حيوان امتداد دارد وأو را نخاع مىگويند عمدا قطع نكند . ( هفتم ) آن كه كشتن از مذبح باشد وبنابر احتياط وجوبي جائز نيست كارد را پشت گردن فرو نموده وبه طرف جلو بياورد كه گردن از پشت بريده شود . دستور كشتن شتر ( مسأله 2604 ) اگر بخواهند شتر را بكشند كه بعد از جان دادن پاك وحلال باشد ، بايد با شرائطى كه براي سر بريدن حيوانات گفته شد ، كارد يا چيز ديگرى را كه از آهن وبرنده باشد ، در گودى بين گردن وسينه‌اش فرو كنند . ( مسأله 2605 ) وقتي مىخواهند كارد را به گردن شتر فرو ببرند ، بهتر آن است كه شتر ايستاده باشد ولى اگر در حالي كه زانوها را به زمين زده ، يا به پهلو خوابيده ودست وپا وسينه‌اش رو به قبله است ، كارد را در گودى گردنش فرو كنند اشكال ندارد . ( مسأله 2606 ) اگر به جاى اين كه كارد در گودى گردن شتر فرو كنند سر